Skip to main content

Այս անգամ էլ ուսանողի աչքերով ^_^

Ողջույն ՜՜՜ Կրկին ես և իմ
 մտքերի շարանը  ^_^ ~
Վաղուց չեմ բողոքել պարոն (կամ տիկին) Մուսայի բացակայությունից (շնորհակալություն դասախոսներիցս մեկին ՝ այն վերադարձնելու համար) : 3 շաբաթ է , ինչ գրառում չեմ կատարել : Չէ՜՜՜ բոլոր նպաստավոր պայմանները կան , ուղղակի լիովին նոր միջավայրը , կյանքի քիչ նոր ռեժիմը թույլ չեն տալիս հավաքել մտքերը և հավեսով բողոքել ...
Հայ եմ , չեմ կարող առանց բողոքի ...
Եկավ այն սպասված  (երևի սպասված ուրիշների կողմից , բայց ոչ իմ) ուսանողական կյանքի առաջին օրը , անցան էլի օրեր ... Արդեն երկու շաբաթ է ...
Երևի չկային այնպիսի սպասումներ , որոնք արդարացվեին կամ չարդարացվեին ...
Եվս մի մարդկային հասարակության փոքր մաս , որի մասն ես կազմում , որը քեզ երբեմն չի կարող ընդունել այնպիսին , ինչպիսին դու ես  ... Որի բաղադրիչը չես ուզում դառնալ , բայց ստիպված ես ... Իսկ եթե ուզում ես , ապա պիտի հակառակ գնաս քո շատ և շատ սկզբունքների... Հասարակություն , որը քեզնից չի պահանջում այն , ինչ կարող ես տալ   , այլ այն , ինչը պարտավոր ես ու պիտի տաս ..
Չմոռանամ  ... Ողջ կյանքս էլ կարծել եմ , որ ոչինչ չգիտեմ , բայց այստեղ հերթով բոլորը գալիս են և չէ ՜ , չէ ՜ , չեն ապացուցում , այլ ուղղակի պարտադրում են հասկանալ , որ մենք բոլորս ոչինչ չգիտենք ...
Իմ բոլոր պատկերացումների համաձայն ՝ մանկավարժի աշխատանքը կայանում է նրանում , որ սովորեցնի  ինչ-որ բան , այլ ոչ թե այդ գիտելիքը  , անհասկանալի է , թե որտեղից , հայտնվի մեր ուղեղներում այն նախապայմանով , որ իրենք մեզ անընդհատ անգրագետ կոչեն ... Ես երբեք չեմ հասկանա այն ուսուցիչներին կամ դասախոսներին , որոնք , անընդհատ խոսելով աշակերտի կամ ուսանողի գիտելիքի ցածր մակարդակի մասին , ուզում են ինչ-որ բան սովորեցնել : Միգուցե դա ինձ և մի քանի ուրիշների դրդում է սովորելու , բայց ոչ թե որովհետև նրանց ասածը ուզում ենք կատարել , Ոչ ՜ ... Ամենևին ...   Դա երբևէ իմ տեսած ու լսած ամենաանիմաստ կրթելու միջոցն է ...
 Այս օրերի ընթացքում հասկացա մի կարևոր բան . ԵՐԲԵՔ չեմ աշխատի դասախոս կամ ուսուցիչ կամ նման որևէ բան ... Ամենաանշնորհակալ  ու ամենատանջալի մասնագիտությունը երբևէ ... Ես էլ եմ անշնորհակալ  ☺  Միգուցե ամեն անգամ անգրագետ կոչելով ՝ դասախոսները ավելի պիտանի մարդ ստանան թե՛ ինձնից , թե ՛ մյուս 60-ից  , քան բարի ու համբերատար ձևանալով :
Իսկ այս 2 շաբաթվա ամենամեծ բացահայտումը մարդիկ էին , իմ տարեկիցները ՝ հետաքրքիր ու ձևական , խելացի  ու ամենանման  ...


Comments

Blog News said…
Ձեր գրառումը տեղ գտավ www.BlogNews.am կայքում: Շնորհակալություն:
Շնորհակալություն :)

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...