Skip to main content

Ամեն ինչ դիպլոմայինի մասին: Մաս 1 (#HakvsDiploma)

Ողջույն, ողջույն, ողջույն:

Չեմ էլ հիշում՝ երբ եմ վերջին անգամ գրառում կատարել բլոգում: Հիշում եմ, որ բացում էի, նայում էջին ու փակում: Հուսամ՝ նման բաները չեն կրկնվի այլևս: Իսկ այժմ պատմեմ, թե ուր եմ ու ինչ եմ:
Հեհե, 4-րդ կուրս եմ, ժողովու՜րդ: Պատմական չորրորդ կուրս: Իսկ դա խոսում է այն մասին, որ վերջապես ավարտում եմ համալսարանը և որ ամենակարևորն է, գրում եմ դիպլոմ:
Ու քանի որ ես՝ որպես հասարակ ուսանող ընդհանրապես տեղյակ չէի/չեմ դիպլոմ գրելու առանձնահատկություններից, ձևերից, հիմնական քայլերից և այլն, որոշեցի ձեզ հետ կիսվել բոլոր այն քայլերով, որ կանեմ այս ողջ ընթացքում: Մի օր երբ ձեզ էլ բաժին հասնի դիպլոմ գրելու մեծ առաքելությունը, հուսամ՝ օգտակար կլինեն գրածները: Եվ հուսամ՝ չեք հայտնվի այն մեծ հարցական նշանի առաջ, որի առաջ հայտնվեցի ես:
Հիմա մի քիչ պատմեմ:
Իրականում ամեն մի համալսարան մի ձև ա կազմակերպում դիպլոմ գրելու, ղեկավար/թեմա ընտրելու գործընթացը, նույնիսկ ամբիոններն են տարբեր կերպ էդ ամենը մտածում: Բոլոր գործողությունները, որոնց դուք ականատես կլինեք առաջիկա ժամանակաընթացքում, կպատմեն այն երևույթները, որոնք տեղի են ունեցել/տեղի են ունենալու ՀՊՏՀ-ի (Ժողի) Կառավարման ամբիոնում:
Էս էլ ասեցի: Սկսենք:
Սեպտեմբերի երկրորդ շաբաթը նոր էր սկսվել, երբ մեր ամբիոնի վարիչը, որը նաև մեր դասախոսն է՝ ձեռքը մի քանի Ա4 թուղթ, մտավ լսարան: Դրանք այն թղթերն էին, որոնք ներառում էին մեր դիպլոմայինների անվանումները: Կուրսում 59 հոգի ենք, եթե չեմ սխալվում, 123 թեմա էր: Այսինքն՝ գրեթե երկու անգամ շատ: Ունեինք լայն ընտրություն՝ գրեթե բոլոր թեմաներին վերաբերող: Մեզ տված էր ազատություն, որի պատճառով ոմանք կռվեցին, ոմանք իրար ինչ բառեր ասես չշռայլեցին, ոմանք էլ լուռ ընտրեցին ու իրենցով արեցին հետաքրքիր ու ոչ այնքան թեմաները:
Ես ընտրեցի «Քաղաքական մարքեթինգը և դրա կայացման միտումները ՀՀ-ում» թեման: Լիովին, լիովին անծանոթ թեմա: Մենք մարքեթինգ անցել են, բայց քաղաքականության հետ էդ ամենը կապ չուներ: Ես էլ, որպես այդպիսին, քաղաքականությանը շատ մոտ կանգնած չեմ: Բայց տեսնելով Հիլարի Քլինթոնի ու Դոնալդ Թրամփի ամենաթույն մրցավազքը, ցանկացա անպայման ես էլ մասնակից լինեմ ու, ինչու՞ ոչ, էդ ամենի հետաքրքիր գաղափարները ներառեմ դիպլոմումս՝ ՀՀ-ում հետագայում տեսնելու նպատակով:
Ըհըն:
Անցավ մի քանի շաբաթ, ավելի կոնկրետանալու համար՝ սեպտեմբերի վերջին հայտնի դարձան մեր ղեկավարները: Իրականում, իհարկե, կային որոշ մարդիկ, որոնց չէի ցանկանա տեսնել իմ դիպլոմայինի ղեկավարի կարգավիճակում: Բախտս բերեց ☺ Չնայած չգիտեմ՝ ինչքան, բայց ղեկավարս լիովին անծանոթ մարդ էր: Ամեն դեպքում լավ է անծանոթ, քան ծանոթ և չսիրելի:
Միանգամից ասեմ. բացի հեռախոսային խոսակցությունից՝ իրականում էդպես էլ դեռևս չեմ հանդիպել ղեկավարիս: Այո՛, Սևանում ապրող ուսանողի կյանքն էլ այսպիսին է:
Պլանս կազմել եմ, մի օր երբ ղեկավարիս հետ հանդիպեմ, անպայման նրա հետ կքննարկենք ու կսկսեմ գրել:
Կգրեմ նաև էստեղ, թե ինչ տեսք պետք է ունենա պլանը, քանի գլխից պետք է բաղակացած լինի և վերջապես. ինչպես սկսել երկար սպաված դիպլոմը:
Հենց առաջին բառը գրեմ, կոգեշնչվել ու կպատմեմ:
Երևի թե այսօր այսքանը:
Հաջողություն ու անուշ երազներ:
Չնայած հուսով եմ, որ գոնե երազներումս դիպլոմի մասին ոչինչ չի լինի :D
հ.գ. դիպլոմիս պաշտոնական հեշթեգ՝ #HakvsDiploma


Comments

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...