Skip to main content

Իմ քաղաքի երազանքը

Քայլում էի ցեխոտ փողոցով ու նայում մարդկանց:
Իմ քաղաքին երբեք հատուկ չի եղել լույսն ու պայծառությունը:
Իսկ անձրևը, ցեխը, ամպրոպն ու մգացած երկինքը երբեք թույլ չեն տալիս զգալ քաղաքի լուսավոր էությունը: Մգացած երկինքը մարդկանց դեմքերն են, որ մոլորված քայլում են՝ նայելով դեսուդեն, բայց երբեք ոչ առաջ: Նրանք այրվում են պարապությունից, անէությունից, անիմաստությունից ու ձանձրույթից: Նրանք քայլում են՝ հանուն երկնքի: Նրանք քայլում են՝ հանուն կյանքի:
Իմ քաղաքը ձանձրույթի քաղաքն է: Մերոնք կան Ֆեյսբուքում ու Ադնակլասնիկում, Ինստագրամում, բայց ոչ Թվիթերում: Նրանք էնտեղ հրապարակում են ստատուսներ, անընդհատ փոխում իրենց կարգավիճակը, նկարները տարածում ողջ Ինտերնետով, լուսանկարվում ու փոխվում, բայց... միայն համացանցային տիրույթում: KDWIN-ը նրանց մտքերի անբաժան հայելին է, ստեղնաշարը՝ քաղաքական դեբատների, անհամ կատակների ու մեկնաբանությունների արտացոլողը: Իմ քաղաքում հագուստը գնում են միայն նկարվելու ու ուրիշներին ցույց տալու համար, սնվում են, որ ապրեն: Այստեղ նույնիսկ «ապրում ենք, որ ուտենք» սկզբունքը չի գործում, այստեղ բացարձակապես ոչինչ չի գործում: Մեր մոտ չկան ծառեր, այգիներ կամ նորոգված փողոցներ: Իրականում դրանք հարկավոր էլ չեն: Դրսում մարդիկ էլ հազվադեպ են հանդիպում: Մեր տները իրար շատ մոտ են, բայց մենք և ոչ ոքս ոչ ոքի հետ չենք շփվել եբևէ: Չի ստացվել: Մեր ճանապարհները միշտ նույն ուղղությունն ունեն. նրանք հակառակ են:
Իմ քաղաքում չկան երազանքներ:
Այստեղ յուրաքանչյուրը իր երկրի ու քաղաքի տերն է, բանկի կառավարիչն ու թաղապետը: Այստեղ ոչ ոք չի աշխատում: Ինչու՞աշխատեն: Գումարն առանց աշխատելու են վաստակում են համացանցում: Ստատուսնեով, մեկնաբանություններով ու հոդվածներով:


Իմ քաղաքում բոլորը կեղծ են: Նրանք ձանձրալի են:
Իմ քաղաքը: Իմ երազանքների քաղաքը, որ ի չիք է դառնում օր առ օր:

Գիտե՞ք, ես միշտ երազել եմ ապրել իրականության մեջ: Ես երազել եմ վայելել օդի յուրաքանչյուր հատիկը, այգու կանաչներն ու նույնիսկ իմ այդքան չսիրելի ծաղիկները, ես երազել եմ ապրել իրական մարդկանց հետ: Մարդիկ, աչքերն ու ժպիտները, իմ ամենակյանք երազները:

Բայց այսօր ես ունեմ երկինք, ամպրոպ, անձրև ու կեղտոտ, ցեխոտ ու աննորոգ փողոց:
Ես ունեմ երազանք, որը շուտով կդառնա ոչինչ:
Իմ քաղաքն այլևս չի լինի:
Իմ երազանքը կանհետանա:
Սև:

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...