Skip to main content

Էյմի

Կարդալուց առաջ , միացրե՜ք երգը , շնորհակալություն  )))))))))))

Հերթով հավաքում էի այդ կտորները : Այն տարիների ընթացքում , որ ես հասցրել էի այս աշխարհի վրա ապրել , հավաքել էի 1000-ից ավելի կտոր , փորձել էի գոնե մեկ անգամ բոլորը միացնել իրար ու ստեղծել այն , ինչ երազում էի բոլոր այդ տարիների ընթացքում : Տարին ունի 365 օր , բայց իմ  կտորները միշտ ավելի ու ավելի էին դառնում , երբ Նոր տարվա գիշերը ՝ սիրելի ֆիլմերս դիտելուց հետո , փորձում էի ի մի բերել ու փոխանցել հաջորդ տարվան : Օրերը գնում էին , Նոր տարիները փոխվում էին ՝ հաջորդելով միմյանց , իսկ այդ կտորները գնալով ավելի մանր էին դառնում , փոքրանում ու մեծանում ՝ առանց ինձ հարցնելու :
Դուրս էի գալիս զբոսնելու և փորձում էի գտնել այն կտորները , որոնք ինձ թվում էր  , թե կորցրել էի : Յուրաքանչյուր տարի ավելանում էին իմ կորցրած ու այդպես էլ չգտած կտորները :
Բայց ես չէի հիասթափվում , հիշում էի բոլոր ուժեղ մարդկանց , որ ես կյանքումս հանդիպել եմ . ճանապարհի փոքրիկ երեխային , որ չկարողանալով , միևնույնն է , բարձրացնում է այդ քարը , ուղղակի ինքն իրեն ապացուցելու, որ կարող է անել դա  !!! Ես հիշում էի , որ սա ընդամենը կյանք է , որ բոլորն ասում են , թե կյանքը ապրում են մի անգամ ՝ բերելով իրենց բազմամյա փորձը : Ես հիշում էի  բոլոր փոքր , գերփոքր ու աներևակայելիորեն չերևացող , բայց անչա՜փ գեղեցիկ իմ կտորները : Կտորները , որոնք ես պահում էի իմ ուղեղում ու սրտում ՝ մի օր ամբողջացնելու համար )))
Հիշում էի բոլոր այն մարդկանց , որ պայքարում էին իրենց կյանքի համար :
Այն մարդկանց , որոնք ապրում են ոչ թե երազանքի , այլ իրականության համար : Այն իրականության ՝ դաժան ու աննպատակ , որ չի թողնում նրանց ապրել այնպես , ինչպես կցանկանային :
Ես երազում էի իմ հավաքած կտորներով այն նկարը ստեղծել , որ հանդիպել էի բոլոր հեքիաթային ֆիլմերում :
Ես երազում էի իմ կտորները հավաքել ու նվիրել կյանքին :
Ես փորձում էի իմ  յուրաքանչյուր կտորը սիրել , երազել , ցանկանալ, վայելել ու ապրել  ~
Ես էյմին եմ, չեմ էլ հիշում ՝ քանի տարեկան , սիրում եմ կյանքն ու իմ նմաններին : Չեմ սիրում անարդարություններն ու տգեղներին  (կներեք  :) ) : Երազում եմ մի օր բոլորս կտորները ՝ երազանքիս կտորները ,  հավաքել ու նվիրել ուրիշներին : Իմ երազանքները կկատարվեն , իսկ կտորները , երևի , կօգնեն ուրիշներին : Շնորհակալ եմ  :)

Comments

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...