Skip to main content

Բողոք ( Կյանքը հիասքանչ է երաժշտությամբ ^_^ ♥)

 Ամեն անգամ , երբ դիտում եմ որևէ հաղորդում եմր հայկական հեռուստաալիքներով ՝ գնալով համոզվում եմ , որ ինչպես մեր երկրի ղեկավարությունն է չես հասկանում ՝ ինչպես մտածում , այնպեսէլ մեր ՝ հայերիս մտքերն են վերածվել  անիմաստ հեղուկի ... Մեր մտքերն այլևս չեն աշխատում  ոչ մի առումով :
 Իսկ ինչու՞ սկսեցի այս ամենից խոսել :  Ասեմ ... Երեկ դիտում էի  " X factor "-ը : Նույն ժամին թե՛ Հայաստանում , թե՛ Ռուսաստանում  նույն նախագիծն էր  , նույնիսկ մտքերը երազանքների մասին , ամեն բան նույնն էր ... Ուրիշ էր միայն մտածելակերպը : Չեմ բողոքում հայերի երգերից , երգելուց, ճաշակից և այլն ... Այդ առումով ավելի շատ կդժգոհեմ ռուսներից ... Բայց ռուսները մի շատ կարևոր բան էին նկատում   ( կամ էլ իմ  մտածելակերպն է ռուսներին հարում ) ... Նրանք գնահատում են ոչ թե ճիշտ նոտաները , տոնայնությունը և երգի լավ կամ վատ լինելը  ... Ո՛չ .. Նրանք գնահատում են երգը կատարելու զգացմունքայնությունը: Գնահատում են այն , թե ինչպես  երգիչը զգաց նոտան , այլ ոչ թե ճիշտ կամ սխալ վերցրեց այն : Չեմ ասում , թե հարկավոր չէ խոսել վոկալից : Ամենևին , բայց սա առաջին հերթին  հեռուստանախագիծ է , հետո նոր երաժշտության վոկալային մրցույթ ...  Ըստ իս , ավելի լավ է 10 սխալ նոտա երգել , բայց իսկապես ապրել և ապրեցնել ուրիշներին այդ երաժշտությամբ , քան բոլոր նոտաները ճիշտ երգել , բայց  ունենալ ընդամենը մեկ զգացում , որ հատուկ է տախտակին կամ սալահատակին ...
 Մեր "երաժշտարվեստը" առանց դրա էլ լի է տախտակներով , փայտերով ու մետաղներով >_< ...
 Եկե՛ք  գնահատենք այն , ինչը իսկապես մնայուն է ... Ոչ ոք չի հիշի ճիշտ նոտան , իսկ  սրտանց երգը կհիշեն դեռ երկար ժամանակ ...
Մեկ պատճառ ևս ասեմ , որ անդրադարձա այս խնդրին ... Իմ խոսքը վերաբերում էր ոչ միայն Իքս Ֆակտորին կամ հայակական որևէ այլ երաժշտական նախագծի , իմ ասածը վերաբերում էր  ուղղակի երաժշտությանը ...
ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԳԵՂԵՑԻԿ Է ՄՏՔՈՎ ,
ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԾՆՎՈՒՄ Է ՆՈՏԱՆԵՐՈՎ ,
ԵՐԱԺՇՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՊՐՈՒՄ ԵՆ  ՍՐՏՈՎ   ...
 Հայ երաժշտարվեստը ունի բազում փայլուն ապացույցներ  , թե ինչպիսին պիտի լինի իսկական երգը ; Եվ դրանք իսկապես մինչ օրս պահպանվում են , հիշվում և սիրվում , իսկ  անհեթեթ հեղուկները  անընդհատ լցվում ու դատարկվում են  մեր  երաժշտության  ծակ բաժակից ...


Comments

Լիովին կիսում քո կարծիքը:

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...