Skip to main content

Տորրեսամանիան և ուղղակի լավ ֆուտբոլը

Ֆեյսբուքում զբոսնում եմ և նկատեցի Տորրեսի նկարը , մեծացրեցի և վերևում կարդացի" I want to see this smile tonight again". Եվ սկսեցի մտածել .. Ես էլ շատ , բոլորից էլ երևի շատ կցանկանայի , որ Տորրեսն ուրախ լիներ իր հաղթանակի համար , բայց և հասկանում եմ , որ Տորրեսին այդ հաղթանակը մեղմ ասած հարկավոր չէ շնորհիվ իհարկե "մեծանուն" Դել Բոսկեի Միգուցե Բոսկեն ժամանակին լավ մարզիչ է եղել , օգտակար թիմի համար , բայց այս Եվրոյի ընթացքում ինձ համար նա շատ սխալ էր : Հիմա կասեք , ինչքան էլ սխալ էր , բայց վերջիվերջո հասան եզրափակիչ ... Սակայն ,քանի գրոշ արժե այն հաղթանակը , որը իրենից ոչ մի գեղեցիկ պահ չի ներկայացնում : Քանի ստացված պահ կարողա եք հիշել այս Եվրոյի ընթացքում Իսպանիայի կատարմամբ??? Ես կասեմ ոչ մի : Իսկ Տորրեսը ?? Նրան մի բան է հարկավոր խաղային ժամանակ: Բայց նրան ոչ ոք դա չի ընձեռում ...
  Այյյ հակառակն է Իտալիայում , մարդիկ խաղ են ցուցադրում , ուղղակի ՖՈՒՏԲՈԼ , որն այդքան հեռու է այս տարվա Իսպանիայի հավաքականից ... Երբ սկսվեց Եվրո 2012-ը մտքովս չէր էլ անցնի , որ ես կհետաքրքրվեմ Իտալիայի հավաքականով , նույնիսկ մտածում էի Իտալիայի կազմը չեմ սովորի :D Բայց փաստը մնում է փաստ , որ խաղացին և իրենց խաղով ինձ և ինձ նման շատ շատերի գերեցին իրենց խաղով: Ինչևէ , ավարտեմ , քիչ մնաց : Եվս մի քանի ժամ և ամեն ինչ պարզ կդառնա : Ուղղակի ասեմ, որ կուզենայի հաղթեր Իտալիան , բյաց ողբերգություն չի լինի , որ հաղթանակի Իսպանիան , ուղղակի Իսպանիան արժանի չէ դրան ,հաստատ : Միգուցե ուշ հասկացա , բայց "Ուշ լինի , նուշ լինի"
 Իսկ Տորրեսը ... Միշտ կուզենայի տեսնել իր ժպիտը , բայց կարծում եմ դժբախտություն չի լինի իրենց պարտությունը ...

Comments

Popular posts from this blog

Ով եմ ես?????

     Գիտեք, ամեն անգամ, երբ ինձ տարիներ շարունակ հանձնարարում էին գրել շարադրություն իմ մասին ,թե ով եմ ես,ինչպիսին եմ ես,ինչեր եմ սիրում :Ճիշտ է, մասամբ ես կարողանում էի տալ այդ հարցի պատասխանը ,սակայն այժմ ինչ - որ բան փոխվել է , քանի որ ես կարող եմ հանգիստ պատմել իմ մասին ,թե ինչպիսին եմ ես,ինչ եմ սիրում և այլն......... Եվ  գիտեք , իմ կարծիքով ինձ ամենից շատ  փոխեցին սոցիալական  կայքերը, և ես հիմա ազատ կարողանում եմ շփվել իմ ընկերների հետ վիրտուալ աշխարհում և հակառակվելով շատերին պիտի ասեմ, որ համացանցը այդքան էլ վատը չի, եթե դու կարողանում ես ճիշտ ձևով այն օգտագործել:Իսկ հիմա տամ հիմնական պատասխանը ողջ այս նախաբանից հետո, թե ով եմ ես.....      << Մարդը  ոչ հրեշտակ է , ոչ էլ կենդանի, և նրա դժբախտությունը այն է , որ ինչքան շատ է ձգտում հրեշտակի նմանվել, այնքան  շատ է նա վերածվում կենդանու>> Բլեզ Պասկալ     Հրաշալի խոսքեր է գտել Պասկալը բնութագրելու մարդուն և առանց չափազանցության:       Իսկ ...

Ես արդեն մեծ եմ

 Ձեռքս էր ընկել հայոց լեզվի 6-րդ դասարանի դասագիրքը: Թերթում , թերթում էի : Չափազանց լավ գիրք էր և ոչ միայն հայոց  լեզուն մատուցելու առմամբ , այլև գիրքն իր հագեցվածությամբ , իմաստուն խոսքերով , տեղեկատվությամբ: Եվ հերթով սկսեցի ընթերցել ասույթները , որ զետեղված էին յուրաքանչյուր դասի վերջում: Կարդում էի և հիանում մեծերի իմաստուն խոսքերով և մտածում , որ , եթե ես այդ տարիքում այդ գիրքը կարդացած լինեի Հանճար կլինեի : Կարդացի , կարդացի և հանկարծ նկատեցի "Ես արդեն մեծ եմ " վերնագրով առաջադրանք ՝շարադրություն գրելու: Չափազանց շատ դուրս եկավ այդ վերնագիրը և մոտ մեկ ամիս մտածում էի , թե ինչ գրել( թե ասա 6-րդ դասարանցին որտեղից գրեր???) : Եվ վերջիվերջո գրիչս , այս դեպքում ստեղնաշարս վերցրեցի ձեռքս: Չէ , չէ , չէ ... Ես մեծ չեմ , ես երբեք մեծ չեմ էլ դառնա , համենայն դեպս երբեք չեմ ընդունի այս , որ մեծ եմ :)  Ինչիս է հարկավոր մտածելը մեծ լինելու մասին , եթե կարելի է անհոգ , թեթև , ուրախ , երբեմն անմիտ ապրել...  Մեծերին շատ բաները թույլատրելի չէ , շատ բաները անկառավարելի , ...

Վերջին անգամ

Վերադառնանք 10 տարի առաջ, միացնենք Նարեկ Բավեյանի «Վերջին անգամ»-ն ու հեկեկալով երգենք այդ մեգահուզիչ երգը։  Կատարյալ իրադրություն կլիներ, եթե լինեին այդ ժամանակները։ Բայց հիմա ո՛չ Նարեկին ենք հիշում, ո՛չ այդ երգը։  Ես Հայկուհին եմ, 23 տարեկան։ Ու վերջին անգամ եկել եմ համակարգչիս ստեղնաշարի օգնությամբ գրելու այն ամենի մասին, ինչ ուզում եմ, ու հեռանամ ․․․ այս բլոգից` նոր պատմությունների ու իրադարձությունների հետևից։  2011 թվականի օգոստոսի 24-ին սկսվեց իմ կյանքի ամենավառ պատմություններից մեկը՝ ի դեմս այս բլոգի։ « Ո՞վ եմ ես » անունը կրող գրառումը ստիպեց ինձ անել այն, ինչը տարիներ շարունակ դարձավ իմ օգնականն ու ինձ լսողը։ Մինչ օրս ես ոչ մի անգամ նորից չեմ կարդացել այդ գրառումը։ Որովհետև գիտեմ, որ սարսափելի է, անկեղծ լինենք։ 15 տարեկան մարդուկի անհասկանալի մտքերը, որոնք ամեն տարի մեծանում էին, խորանում կամ հակառակը, որոնք հղկվում էին, զարգանում, փոփոխվում։ Բոլորի աչքի առաջ։  243 հրապարակված գրառում, չհրապարակված ևս 102-ը, այցելություններ ամենատարբեր եր...